Everon Hooi in Roemenië

Op zondag 18 februari 2007 was onze ambassadeur Everon Jackson Hooi in Roemenië. Samen met de EO bezocht hij daar ons project en een aantal families, die in zéér erbarmelijke omstandigheden proberen te overleven.

Everon was zéér geraakt door het hetgeen hij heeft ervaren in Roemenië. Hij is daarom de actie “Bouwen met Everon” gestart. Hij roept mensen op om te helpen met de bouw van huizen en te bouwen aan de levens van wees- en verlaten kinderen. Lees hier het reisverslag van Everon en maak daarna een beslissing of je de actie ook wilt steunen.

Er zijn zo van die momenten waarop het leven van een mens plotsklaps kan veranderen. Het kan zijn door de geboorte van een kind, het overlijden van een dierbare, een ernstig ongeluk, oorlog noem het maar op.

Mijn leven is veranderd op zondag 18 februari 2006. Mijn hele realiteitszin en hoe ik in het leven sta werd op deze dag in één keer weggevaagd. Er waren momenten op deze bewuste zondag, dat ik tegen mijzelf zei: “ Begrijp je eigenlijk wel waar het omgaat in het leven?”

Ik besef me heel goed, dat wat ik nu ga vertellen, je misschien weinig zal zeggen. Achteraf gezien deden die verhalen van mijn vrienden van IKN mij niet zo veel. Natuurlijk vond ik het heel goed van zij deden en wilde ik graag mijn steentje bijdragen aan deze organisatie, die zich inzet voor wees- en verlaten kinderen. Mijn deel als ambassadeur voor IKN deed ik en dat was het.

Ik ga je nu meenemen op een reis. Een reis, die slechts 24uur duurde. Maar de ervaring van deze reis zal ik wel meedragen voor de rest van mijn leven.

Zaterdagavond 17 februari 18:30 Inchecken

Samen met Lambro Triantos (directeur IKN) en Lieneke de Groot (EO programma Nederland Helpt) checken wij op Schiphol in voor onze vlucht naar Boekarest. Ik ben best een beetje zenuwachtig. Eindelijk ga ik de kinderen van IKN ontmoeten. Spannend aan de ene kant en hartstikke leuk aan de andere kant. Ik heb zo’n gevoel van: ”Ja leuk!”. Eventjes voor een dag naar Roemenië. Zomaar 2500 km verderop! Waar praten we tegenwoordig nog over. De wereld is zo klein geworden. Alles lijkt wel binnen handbereik.

20:20 Vertrek

We zitten op rij 16 van de KLM vlucht KL1361. Deze rij zit bij de nooduitgang en daardoor hebben we heerlijk veel beenruimte. Geweldig, ik voel me als een echte ambassadeur. Na een heerlijke snack landen we alweer in Boekarest. Het is net twaalven (één uur tijdsverschil) en de mensen van het project staan ons al op te wachten. Over een uurtje zullen we arriveren. Wat een gewaarwording zeg. Het ene moment sta ik op Schiphol en het volgende moment ben ik onderweg naar het kinderdorp.

0:10 – 2:00 Reis naar kinderdorp

Het duurt allemaal iets langer dan gepland. Ze hebben hier in Roemenië tegenwoordig ook een parkeergarage met slagbomen, maar die werken niet helemaal zoals het hoort. Het duurt bijna een uur om uit de parkeergarage te komen. Tijdens het wachten spreken we alvast de volgende dag door met Gaby. We moeten namelijk morgen (of eigenlijk vandaag al) in heel korte tijd een aantal leuke opnames gaan maken. Helaas is Gaby niet zo positief. Wij hadden al een heel mooi script in ons hoofd om de film te maken, maar het blijkt nu dat een aantal zaken niet mogelijk zijn. Ik snap er allemaal niet zoveel van. Ik gooi het er daarom maar op, dat we in een andere cultuur zijn. Ik ga toch niet mijn leuke reis verpesten door allerlei overheidsregeltjes. Ik ga namelijk de kinderen zien en het project en dat vind ik helemaal geweldig. Ondanks dat ik hartstikke moe ben, heb ik er nog steeds veel zin in.

Mijn eerste kennismaking met het kinderdorp is dus midden in de nacht

06:30 Ontbijt

Na ruim 4 uurtjes slapen sta ik om halve zeven al onder de douche! Rond de klok van zeven uur lopen we naar het eerste familiehuis van het kinderdorp. De kinderen zijn allemaal al aangekleed en wachten ons op. Na een aantal momenten van gewenning (zowel de kinderen als ik zijn een beetje verlegen) komen we allemaal los. We eten gezellig met elkaar en proberen (met de hulp van een tolk) te communiceren. Sommige kinderen spreken een paar woordjes engels. Ik begin me steeds me thuis te voelen. Het is een héél warm gezin met kinderen die voor elkaar zorgen. Na het ontbijt speel ik nog een spelletje met de kinderen. Het is allemaal hartstikke leuk. Ik ben blij, dat ik ambassadeur mag zijn voor IKN. Ik zie nu met eigen ogen, dat ze goed werk doen.

10:00 Bezoek Stephan

Dan gaan we op bezoek bij een oude man. Nog géén 5 kilometer van het project woont de 78 jarige Stephan. Van de kinderen heb ik begrepen, dat zij deze man onlangs hebben geadopteerd. Iedere dag gaan zij op de fiets om hem eten en hout te brengen. Als ik in zijn huis sta, denk ik bij mezelf “wat een armoede”. Deze man heeft maar een ruimte van 4 bij 2. Hier staat zijn bed in, een kastje en een oventje. Stephan heeft géén elektriciteit.

Dan blijkt dat dit zijn nieuwe huis is wat afgelopen jaar is gebouwd. We stappen naar buiten en naast zijn nieuwe huis staat nog zijn oude huis. Hier breekt mijn hart. Hier gaat het helemaal mis met mij. Ik zie een huis (als je dit wel een huis kunt noemen) gebouwd met …..modder. Een huis met een dak van golfplaten, zonder vloer en overal gaten in de muur. Het wordt mij allemaal teveel en heb even tijd nodig voor mijzelf. Tranen rollen over mijn gezicht. Ik geloof mijn eigen ogen niet. “DIT KAN NIET WAAR ZIJN”.

Het lukt mij gelukkig nog om via de tolk een paar vragen te stellen. Ik wil namelijk weten hoelang hij in deze situatie heeft geleefd. Stephan zegt 3 jaar in dit huis gewoond te hebben. Als het regende werd hij nat, omdat er tot de zomer géén goed dak opzat. Na de regen moest hij zijn muren zelf weer opknappen. De regen had namelijk een gedeelte van de moddermuren weggevaagd. Het lukt mij niet om mijn gedachten op een rijtje te krijgen. Onderweg terug naar het kinderdorp ben ik helemaal van de wereld. Ik vind mijzelf opeens een verwend ventje. Kon ik maar…..ja wat kan ik nou. Ik weet het even niet meer.

11:00 – 15:00 Bezoek andere gedeeltes Roemenië

Na afscheid te hebben genomen van de kinderen maken we nog een trip naar een ander huis. We bezoeken een familie met 5 kinderen. Buiten het huis hangt een zwarte vlag. Het blijkt dat in januari hun 9 jarige dochter is overleden. Ze is om het leven gekomen, doordat ze bij het oversteken is aangereden door een auto. De familie wonen weliswaar in een stenen huis, maar je kunt het géén menswaardige situatie noemen. Ik zie zelfs dat de muur aan de achterkant geen cement bevat. De stenen staan hier gewoon op elkaar. Het blijkt, dat er ook nog een oma in het huisje woont. Ik schat dat de oppervlakte maximaal 16m2 is. Zo groot als mijn woonkamer thuis! Ik kan het allemaal niet bevatten. Drie uur vliegen vanaf Nederland moeten mensen in zulke erbarmelijke omstandigheden proberen in leven te blijven.

Het enige wat ik kan doen op dit moment is 30 Euro geven, zodat ze wat eten kunnen kopen voor de kinderen. Als we weg rijden kijkt één van de kleintjes nog héél triest uit het raam.

Later in de auto besef ik, dat ik méér kan doen. Ondanks dat ik nog steeds verward ben en het allemaal niet begrijp, kan ik mij wel sterk gaan maken voor dit gezin als ik terug ben in Nederland. Voor een bedrag van slechts € 5.000,- kan er een nieuw huis gebouwd worden voor deze mensen. Ik kan de wereld niet veranderen, maar ik kan wel iets voor deze kinderen gaan doen. Onderweg naar de hoofdstad van Roemenië besluit ik om mij voor in te gaan zetten.

Aangekomen in Boekarest bezoeken we een parkje vlakbij een groot treinstation. Hier ontmoeten wij een aantal jongeren. Ze zijn zo rond de 25 jaar, dus ongeveer mijn eigen leeftijd. Ze vertellen ons, dat ze al méér dan 10 jaar op straat leven. Eén meisje leeft al vanaf haar 10de op straat. Ze hebben allemaal een plastic zakje in hun hand. Regelmatig ademen zij de lucht in, die in het zakje zit. Het blijkt één over andere verflucht te zijn. Voor Stephan was alcohol een manier om zichzelf te troosten en de wereld te vergeten. Deze jongeren drogeren zichzelf met verflucht. Ik zeg een paar stomme dingen, zoals : “ probeer goed voor je zelf te zorgen” en “ probeer om jezelf weer een nieuwe start te geven”. Achteraf besef ik, dat deze jongeren ten dode zijn opgeschreven. Ook al zouden ze ergens een kamer krijgen, door het leven op straat zijn ze al zo kapot, dat er eigenlijk geen redden meer aan is. Wat een triestheid! En ik maak mij druk over welke soort mobieltje ik nu weer moet aanschaffen. Of dat mijn kleren me niet meer staan en ik maar weer wat anders moet gaan kopen.

15:00 Terug naar huis

Nog een paar uur en dan ben ik weer thuis. Ik ben dan nog géén 24 uur weggeweest. Morgen sta ik weer op de set en ben ik gewoon weer aan het werk. Aan de ene kant wil ik dit eigenlijk allemaal vergeten, maar de aan de andere kant mag ik hier nu niet voor weglopen. De wereld zit toch echt anders in elkaar dan ik altijd heb gedacht. Lieneke zegt zelfs, dat het grootste gedeelte van de wereld de luxe niet kennen, zoals wij die hebben. Ik besef me hoe bevoorrecht ik ben, maar dit kan echt niet langer.

Ik neem mij voor om bij terugkomst in Nederland in ieder geval 2 dingen te doen:

aan mensen die het willen horen, vertel ik over het verschil dat IKN maakt in het leven van kinderen.
en € 5.000 inzamelen om voor die ene familie met 5 kinderen een huis te laten bouwen.

Mocht je financieel mee willen helpen aan de bouw van dit huis, maak dan een bedrag over (ieder bedrag is welkom) naar : Internationale Kinderhulp Nederland 56.56.51.366 o.v.v. Everon helpt Roemeense familie

Als je net als ik een kindje wilt gaan sponsoren, dan kun je ook met mij mailen. Mail naar Everon@intern-kinderhulp.org.

Méér weten over de actie Bouwen met Everon? Klik dan hier.

Alvast bedankt voor je steun.

Everon Jackson Hooi